พระไตรปิฎก

๗. สัตตปุตตขาทิกเปติวัตถุ ว่าด้วยนางเปรตเปลือยกายมีกลิ่นเหม็น พระเถระถามหญิงเปรตตนหนึ่งว่า [๙๒] ท่านเปลือยกายมีผิวพรรณเลวทราม มี กลิ่นเหม็นเน่าฟุ้งไป หมู่แมลงวันพากันตอม เกลื่อนกล่น ท่านเป็นใครหนอนายืนอยู่ที่นี่. หญิงเปรตนั้นตอบว่า ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ดิฉันเป็นเปรต ถึงทุคติ เกิดในยมโลก เพราะทำกรรมอันลามกจึงต้อง จากโลกนั้นไปสู่เปตโลก เวลาเช้าตลอดบุตร ๗ คน เวลาเย็นอีก ๗ คน แล้วกินบุตรเหล่านั้นหมด ทั้ง ๑๔ คนนั้น ก็ยังไม่อาจบรรเทาความหิว ของดิฉันได้ หัวใจของดิฉันเร่าร้อนอยู่เป็นนิจ เพราะความหิว ดิฉันเป็นดุจถูกเผาด้วยไฟในที่ อันร้อนยิ่ง ไม่ได้ประสบความเย็นเลย. พระเถระถามว่า ท่านทำกรรมชั่วอะไรไว้ด้วย กาย วาจา ใจ หรือท่านกินเนื้อบุตร เพราะวิบากแห่งกรรม อะไร.