พระไตรปิฏก

[๒๙] หัวใจของดิฉันถูกความหิวแผดเผาสุมอยู่

ดิฉันไม่ได้ดื่มน้ำที่ควรดื่ม

ขอเชิญท่านดูดิฉันซึ่งถึงความพินาศเช่นนี้เถิด

(พระเถระถามว่า)

[๓๐] เมื่อก่อน เธอได้ทำกรรมชั่วทางกาย วาจา ใจอะไรไว้หรือ

เพราะผลกรรมอะไรเธอจึงต้องกินเนื้อลูก

(นางเปรตนั้นตอบว่า)

[๓๑] เมื่อก่อน หญิงร่วมสามีของดิฉันคนหนึ่งได้ตั้งครรภ์

ดิฉันได้คิดร้ายต่อเธอ มีใจประทุษร้ายได้ทำให้เธอแท้ง

[๓๒] นางตั้งครรภ์ ๒ เดือนเท่านั้นก็ตกเลือด

ครั้งนั้น มารดาของนางโกรธแล้วเชิญญาติของดิฉันมาประชุมซักถาม

ให้ดิฉันสาบาน และขู่เข็ญดิฉันให้กลัว

[๓๓] ส่วนดิฉันนั้นได้กล่าวคำสาบานเท็จอย่างรุนแรงว่า

ถ้าดิฉันทำความชั่วอย่างนี้จริง ขอให้ดิฉันกินเนื้อลูกเถิด

[๓๔] เพราะผลกรรม คือการทำลายสัตว์มีชีวิต

และการกล่าวเท็จทั้ง ๒ อย่างนั้น

ดิฉันจึงมีกายเปื้อนหนองและเลือด กินเนื้อลูก







(พระมหาเถระถามนางเปรตตนหนึ่งว่า)

{๙๒} [๓๕] เธอเปลือยกาย มีผิวพรรณและรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัว

มีกลิ่นเหม็นเน่าฟุ้งไป หมู่แมลงวันพากันไต่ตอมเกลื่อนกล่น

เธอเป็นใครกันเล่ามายืนอยู่ในที่นี้