พระไตรปิฎก

ผรุสา ได้แก่ มีตัวขรุขระ. บทว่า ภีรุทสฺสนา แปลว่า น่าสะพึงกลัว คือ มีอาการน่ากลัว. บาลีว่า ภารุทสฺสนา ดังนี้ก็มี, อธิบายว่า เห็นเข้าน่ากลัวอย่างหนัก คือ ไม่น่าดู เพราะมีผิวพรรณน่าเกลียด เป็นต้น. บทว่า ปิงฺคลา แปลว่า ผู้มีนัยน์ตาเหลือง. บทว่า กฬารา ผู้มีเขี้ยวเหมือนหมู. บทว่า น ตํ มญฺานิ มานุสึ ความว่า เราไม่ สำคัญท่านว่าเป็นมนุษย์ แต่เราสำคัญท่านว่า เป็นนางเปรต. นางเปรตได้ฟังดังนั้น เมื่อจะประกาศตนจึงกล่าวคาถาว่า :- ท่านนันทิเสน เมื่อก่อนดิฉันชื่อนันทา เป็นภรรยาของท่าน ได้ทำกรรมชั่วไว้ จึงจาก มนุษยโลกนี้ ไปสู่เปตโลก. บรรดาบทเหล่านั้น. บทว่า อหํ นนฺทา นนฺทิเสน ความว่า พี่นันทิเสนขา ดิฉันชื่อว่า นันทา. บทว่า ภริยา เต ปุเร อหุํ ความว่า ในชาติก่อน ดิฉันได้เป็นภรรยาของพี่. เบื้องหน้าแต่นี้ไป อุบาสก นั้นจึงถามว่า :- ท่านทำกรรมชั่วอะไรไว้ ด้วยกาย วาจา ใจ เพราะวิบากของกรรมอะไร ท่านจึงจาก มนุษยโลกนี้ไปสู่เปตโลก. ลำดับนั้นนางเปรต จึงได้ตอบกะนันทิเสนอุบาสกว่า ดิฉัน เป็นหญิงดุร้าย มีวาจาหยาบคาย ไม่ เคารพพี่ กล่าวคำชั่วหยาบกะพี่ จึงจากมนุษยโลก นี้ ไปสู่เปตโลก.