พระไตรปิฎก

มั่นคง เหมาะแก่ทางโลก เป็นไปสม่ำเสมอ. ด้วยคำว่า ส ธีรธมฺโม ท่านแสดงว่า ความเป็นไปแห่งการให้และการไม่ให้ ตามที่กล่าว แล้ว อันใด อันนั้นจักเป็นธรรมคือ เป็นทางที่นักปราชญ์ผู้สมบูรณ์ ด้วยปัญญา ผู้ฉลาดในนิตินัย ดำเนินไปแล้ว อังกุระพาณิช ได้ฟังดังนั้นแล้ว เมื่อจะเปลี่ยนแปลงความ ประสงค์ของโสนกะบุรุษนั้น จึงประกาศวิธีที่ตนจะพึงปฏิบัติ ด้วย ๔ คาถาว่า :- ดูก่อนชาวเราทั้งหลาย เอ๋ย ดีหนอ เรา พึงให้ทานแล ด้วยว่าสัตบุรุษ ผู้สงบระงับ พึง คบหาเรา เราพึงยังความประสงค์ ของวณิพก ทั้งปวงให้เต็ม เลี้ยงดูให้อิ่มหนำ เปรียบเหมือน ฝนที่ยังที่ลุ่มทั้งหลายให้เต็ม ฉะนั้น สีหน้าของ บุคคลใด ย่อมผ่องใส เพราะเห็นพวกยาจก บุคคลนั้น ครั้นให้ทานแล้ว มีใจเบิกบาน ข้อนั้น เป็นความสุขของบุคคลผู้อยู่ครองเรือน สีหน้า ของบุคคลใด ย่อมผ่องใส เพราะเห็นพวกยาจก บุคคลนั้น ครั้นให้ทานแล้ว ย่อมปลาบปลื้มใจ นี้เป็นความถึงพร้อมแห่งยัญ ก่อนแต่ให้ก็มีใจ เบิกบาน เมื่อกำลังให้ก็ยังจิตให้เลื่อมใส ครั้นให้ แล้วก็มีใจเบิกบาน นี้เป็นความถึงพร้อมแห่ง ยัญ.