พระไตรปิฏก

[๓๐๑] บัณฑิตทั้งหลายย่อมไม่สรรเสริญการไม่ให้ทานและการให้เกินควร

เพราะเหตุนั้นแหละ ทรัพย์เท่านั้นประเสริฐกว่าทาน

ประเพณีแห่งการให้ทานและการไม่ให้

เป็นธรรมเนียมของบุคคลผู้เป็นนักปราชญ์ พึงเป็นไปโดยพอเหมาะ

(อังกุรพาณิชกล่าวว่า)

[๓๐๒] ชาวเราทั้งหลาย ดีหนอ เราพึงให้ทานแน่แท้

ด้วยว่าสัตบุรุษทั้งหลายผู้สงบระงับพึงคบหาเรา

เราพึงทำความประสงค์ของวณิพกทั้งปวงให้เต็ม เลี้ยงดูให้อิ่มหนำ

เปรียบเหมือนฝนตกทำที่ลุ่มทั้งหลายให้เต็ม

[๓๐๓] บุคคลผู้มีสีหน้าผ่องใส เพราะเห็นเหล่าชนผู้ขอ

ครั้นให้ทานแล้วมีใจเบิกบาน

ข้อนั้นเป็นความสุขของบุคคลผู้อยู่ครองเรือน

[๓๐๔] บุคคลผู้มีสีหน้าผ่องใส เพราะเห็นเหล่าชนผู้ขอ

ครั้นให้ทานแล้วมีใจเบิกบาน

นี้เป็นความถึงพร้อมแห่งยัญ(บุญ)

[๓๐๕] ก่อนแต่ให้ก็มีใจดี

เมื่อกำลังให้ก็ทำจิตให้เลื่อมใส

ครั้นให้แล้วก็มีใจเบิกบาน

นี้เป็นความถึงพร้อมแห่งยัญ

(พระสังคีติกาจารย์ทั้งหลายกล่าวเป็นคาถาว่า)

[๓๐๖] ในเรือนของอังกุรพาณิชผู้มุ่งบุญ

เขาให้โภชนะแก่หมู่ชนวันละ ๖๐,๐๐๐ เล่มเกวียนเป็นนิตย์

[๓๐๗] พ่อครัว ๓,๐๐๐ คนประดับด้วยต่างหูแก้วมณี

เป็นผู้ขวนขวายในการให้ทาน

พากันเข้าไปอาศัยอังกุรพาณิชเลี้ยงชีพ