พระไตรปิฎก

กันประกาศความชั่วที่ตนทำแก่มหาชน. พระสังคีติกาจารย์เมื่อ จะแสดงเนื้อความนั้น จึงได้กล่าวคาถาทั้งหลายว่า :- เปรตเหล่าอื่น บางพวกนุ่งผ้าขี้ริ้วขาด รุ่งริ่ง บางพวกนุ่งผม หลีกไปยังทิศน้อยทิศใหญ่ เพื่อหาอาหาร บางพวกวิ่งไปแม้ในที่ไกล ไม่ได้ ก็กลับมา บางพวกสลบแล้ว เพราะความหิว กระหาย นอนกลิ้งเกลือกบนพื้นดิน บางพวก ล้มลงที่แผ่นดินในที่ที่คนวิ่งไปนั้น ร้องไห้ร่ำไร ว่า เราทั้งหลายไม่ได้ทำกุศลไว้ในกาลก่อน จึง ได้ถูกไฟคือ ความหิว ความกระหายเผาอยู่ ดุจ ถูกไฟเผาในที่ร้อน เมื่อก่อนพวกเรามีธรรมอัน ลามก เป็นหญิงแม่เรือนมารดาทารกในตระกูล เมื่อไทยธรรมทั้งหลายมีอยู่ ไม่กระทำที่พึ่งแก่ตน. เออ ก็ข้าวและน้ำมีมาก แต่เราไม่ทำการแจกจ่าย ให้ทานและไม่ได้ให้อะไร ๆ ในบรรพชิตผู้ ปฏิบัติชอบ อยากทำแต่กรรมที่คนดีเขาไม่ทำ เกียจคร้าน ใคร่แต่ความสำราญ และกินมาก ให้แต่เพียงโภชนะก้อนหนึ่ง คำว่าปฏิคาหกผู้รับ โภชนะ. เรือน ทาส ทาสี และเครื่องอาภรณ์ของ เราเหล่านั้น ไม่สำเร็จประโยชน์แก่พวกเรา พวกเขาไปบำเรอคนอื่นหมด พวกเรามีแต่ส่วน