พระไตรปิฎก

จงงดเว้นการฆ่าสัตว์ อันเป็นการไม่สำรวมเสีย เถิด กระผมฟังคำของสหายผู้หวังดีมีความอนุ- เคราะห์ด้วยประโยชน์นั้นแล้ว ไม่ทำตามคำสั่ง สอนทั้งสิ้น เพราะกระผมเป็นคนไม่มีปัญญา ยินดีในบาปตลาดกาลนาน สหายผู้มีปัญญาดีนั้น แนะนำกระผมให้ตั้งอยู่ในความสำรวมด้วยความ อนุเคราะห์ว่า ถ้าท่านฆ่าสัตว์ในกลางวัน ส่วน กลางคืนจงงดเว้นเสีย กระผมจึงฆ่าสัตว์แต่ เฉพาะกลางวัน กลางคืนเป็นผู้สำรวมงดเว้น เพราะฉะนั้นกลางคืนกระผมจึงได้รับความสุข กลางวันได้เสวยทุกข์ ถูกสุนัขรุมกัดกิน คือ กลางคืนได้เสวยทิพยสมบัติ ด้วยผลแห่งกุศล- ธรรมนั้น ส่วนกลางวันฝูงสุนัขมีจิตเดือดดาล พากันห้อมล้อมกัดกินกระผมรอบด้าน ก็ชน เหล่าใดผู้มีความเพียรเนือง ๆ บากบั่นมั่นใน ศาสนาของพระสุคต กระผมเข้าใจว่า ชนเหล่า นั้นจักได้บรรลุอมตบทอันปัจจัยอะไร ๆ ปรุงแต่ง ไม่ได้อย่างแน่นอน. จบ ปฐมมิคลุททเปตวัตถุที่ ๗