พระไตรปิฎก

ของกระผม เป็นคนมีใจดี มีศรัทธา ก็อุบาสก คนนั้น เป็นคนเอ็นดูกระผม ห้ามกระผมอยู่ เนือง ๆ ว่า อย่าทำกรรมชั่วเลย พ่อเอ๋ย อย่าไป ทุคคติเลย ถ้าท่านปรารถนาความสุขในโลกหน้า จงงดเว้นจากการฆ่าสัตว์ อันเป็นการไม่สำรวม เสียเถิด กระผมฟังคำของสหายผู้หวังดี มีความ อนุเคราะห์ด้วยประโยชน์นั้นแล้ว ไม่ทำตามคำ สั่งสอนทั้งสิ้น เพราะกระผมเป็นคนไม่มีปัญญา ยินดีแต่ในบาปตลอดกาลนาน สหายผู้มีปัญญาดี นั้น แนะนำกระผมให้ตั้งอยู่ในความสำรวม ด้วย ความอนุเคราะห์ว่า ถ้าท่านฆ่าสัตว์ในตอนกลาง วัน ส่วนกลางคืนจงงดเว้นเสีย กระผมจึงฆ่า สัตว์ แต่เฉพาะกลางวัน กลางคืนเป็นผู้สำรวม งดเว้น เพราะฉะนั้น กลางคืน กระผมจึงได้รับ ความสุข กลางวันได้เสวยทุกข์ ถูกสุนัขได้กัด กิน คือกลางคืนได้เสวยทิพยสมบัติ ด้วยผลแห่ง กุศลกรรมนั้น ส่วนกลางวันฝูงสุนัขมีจิตเดือด ดาล พากันห้อมล้อมกัดกินกระผมรอบด้าน ก็ ชนเหล่าใด ผู้มีความเพียรเนือง ๆ บากบั่นใน ศาสนาของพระสุคตเจ้า กระผมเข้าใจว่าชนเหล่า นั้น จักได้บรรลุอมตบทอันปัจจัยอะไร ๆ ปรุง