พระไตรปิฎก

๙. กูฏวินิจฉยีกเปตวัตถุ ว่าด้วยเปรตจิกกินเนื้อหลังของตนกิน พระนารทเถระถามเปรตตนหนึ่งว่า [๑๑๙] ตัวท่านทัดทรงดอกไม้ ใส่ชฏา สวมกำไล ทอง ลูบไล้ด้วยจุณจันทน์ มีสีหน้าผ่องใส งดงามดุจสีพระอาทิตย์อุทัยขึ้นมาในอากาศ มีนางฟ้าหมื่นหนึ่งเป็นบริวารบำรุงบำเรอท่าน นางฟ้าเหล่านั้นล้วนสวมกำไลทอง นุ่งห่มผ้าอัน ขลิบด้วยทองคำ ท่านเป็นผู้มีอานุภาพมาก มีรูป เป็นที่ให้เกิดขนชูชันแก่ผู้พบเห็น แต่ท่านจิกเนื้อ ที่หลังของตนกินเป็นอาหาร ท่านได้ทำกรรมชั่ว อะไรไว้ด้วยกาย วาจา ใจ เพราะวิบากแห่งกรรม อะไร ท่านจึงจิกเนื้อหลังของตนเองกินเป็น อาหาร. เปรตนั้นตอบว่า กระผมได้ประพฤติทุจริตด้วยการส่อเสียด พูดเท็จและหลอกลวง เพื่อความฉิบหายแก่ตน ในมนุษยโลก กระผมไปแล้วบริษัทในมนุษย- โลกนั้น เมื่อเวลาควรจะพูดความจริงปรากฏแล้ว