พระไตรปิฏก

(พระนารทเถระถามเปรตตนหนึ่งว่า)

{๑๑๙} [๔๙๙] ตัวท่านทัดทรงดอกไม้ ใส่ชฎา สวมกำไลทอง

ลูบไล้ด้วยจุรณแก่นจันทน์

ท่านมีสีหน้าผ่องใส งดงาม ดุจแสงดวงอาทิตย์อ่อน ๆ

[๕๐๐] ท่านมีเทพบุตรและเทพธิดา พวกละ ๑๐,๐๐๐ สวมกำไลทอง

นุ่งห่มผ้าขลิบด้วยทอง พวกละ ๑๐,๐๐๐ คอยบำรุงบำเรอ

[๕๐๑] ท่านมีอานุภาพมาก มีรูปชวนให้เกิดขนลุกแก่ผู้พบเห็น

แต่ท่านจิกเนื้อหลังของตนเองกินเป็นอาหาร

[๕๐๒] เมื่อก่อนท่านได้ทำกรรมชั่วทางกาย วาจา ใจอะไรไว้หรือ

เพราะผลกรรมอะไร ท่านจึงจิกเนื้อหลังของตนเองกินเป็นอาหาร

(เปรตนั้นตอบว่า)

[๕๐๓] ข้าพเจ้าได้ประพฤติทุจริตด้วยการพูดส่อเสียด พูดเท็จ และ

ด้วยการอำพรางหลอกลวงเพื่อความฉิบหายแก่ตนเองในมนุษยโลก

[๕๐๔] ในมนุษยโลกนั้น ข้าพเจ้าไปยังชุมชนแล้ว

เมื่อถึงเวลาที่จะพูดความจริง ละเหตุผลเสีย

ประพฤติคล้อยตามอธรรม

[๕๐๕] ผู้ประพฤติทุจริตมีพูดส่อเสียดเป็นต้น ย่อมจิกเนื้อหลังตนเองกิน

เหมือนข้าพเจ้าจิกเนื้อหลังตนเองกินอยู่ในวันนี้

[๕๐๖] ข้าแต่พระนารทะ ทุกข์ที่ข้าพเจ้าได้รับอยู่นี้ ท่านได้เห็นเองแล้ว

เหล่าชนผู้ฉลาด มีความอนุเคราะห์ พึงกล่าวสอนว่า

ท่านอย่าได้พูดส่อเสียด และอย่าได้พูดเท็จ

อย่าได้กินเนื้อหลังของตนเป็นอาหารเลย