พระไตรปิฎก

นุ่งห่มผ้าอันขลิบด้วยทองคำ ท่านเป็นผู้มีอานุภาพ มาก มีรูปเป็นที่ให้ขนชูชัน แก่ผู้พบเห็น แต่ท่าน จิกเนื้อที่หลังของตนกินเป็นอาหาร ท่านได้ทำ กรรมชั่วอะไรไว้ด้วยกาย วาจา ใจ หรือ เพราะ วิบากแห่งกรรมอะไร ท่านจึงจิกเนื้อหลังของ ตนเองกินเป็นอาหาร. เปรตนั้นตอบว่า :- กระผมได้ประพฤติทุจจริตด้วยการส่อ เสียด พูดเท็จ พลางและล่อลวงเพื่อความฉิบหาย แก่ตนในมนุษยโลก กระผมไปแล้วสู่บริษัทใน มนุษยโลกนั้น เมื่อเวลาควรจะพูดความจริง ปรากฏแล้ว ละเหตุผลเสีย ประพฤติคล้อยตาม อธรรม ผู้ใด ประพฤติทุจจริต มีคำส่อเสียด เป็นต้น ผู้นั้นต้องจิกเนื้อหลัง ของตนกิน เหมือน กระผมจิกเนื้อหลังของตนกินในวันนี้ ฉะนั้น ข้าแต่พระนารทะ ทุกข์ที่กระผมได้รับอยู่นี้ ท่าน ได้เห็นเองแล้ว ชนเหล่าใดเป็นคนฉลาด มีความ อนุเคราะห์ ชนเหล่านั้นพึงกล่าวตักเตือนว่า ท่าน อย่าพูดส่อเสียด อย่าพูดเท็จ อย่าเป็นผู้มีเนื้อหลัง ของตนเป็นอาหารเลย.