Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 49 หน้าที่ 463

เล่ม มมร. 49 หน้า 463 ข้อ 121
จากนรกนั้นได้แน่ กรรมอันเว้นจากการให้ผล พึงมี. พระราชาตรัสว่า :- ข้าแต่ท่านผู้เจริญผู้มีปัญญากว้างขวาง ประโยชน์ของบุรุษผู้นี้ ดิฉันรู้ทั่วถึงแล้ว บัดนี้ ขอท่านอนุเคราะห์ดิฉันบ้าง ขอท่านได้กล่าวตัก- เตือนพร่ำสอนดิฉัน โดยวิธีที่ดิฉันจะไม่พึงไปสู่ นรกด้วยเถิด. กัปปิตกภิกษุทูลว่า วันนี้ ขอมหาบพิตรทรงมีพระทัยเลื่อมใส ถึงพระพุทธเจ้า พระธรรมและพระสงฆ์ เป็น สรณะ จงทรงสิกขาบท อย่าให้ขาดและด่าง พร้อย จงทรงงดเว้นจากการฆ่าสัตว์ ลักทรัพย์ ทรงยินดีด้วยพระมเหสีของพระองค์ ไม่ทรง พูดเท็จ ไม่ทรงดื่มน้ำจัณฑ์ และทรงสมาทาน อุโบสถศีลอันประกอบด้วยองค์ ๘ ประการอัน ประเสริฐ เป็นกุศล มีสุขเป็นกำไร จงทรงพระ- ราชทานจีวร บิณฑบาต ที่นอน ที่นั่ง คิลาน- ปัจจัย ข้าว น้ำ ของกิน ของเคี้ยว ผ้า เสนาสนะ ในภิกษุผู้มีจิตซื่อตรงทั้งหลาย บุญย่อมเจริญ ทุกเมื่อ ทรงอังคาสภิกษุทั้งหลายผู้สมบูรณ์ด้วย
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka