พระไตรปิฎก

เสียบไว้บนหลาวนี้ ย่อมไม่มีชนเหล่าใดผู้เป็น ญาติ เป็นมิตรสหาย เคยเห็นเคยฟังร่วมกันมา เคยมีความเอ็นดูกรุณา ของบุคคลใดมีอยู่ในกาล ก่อน เดี๋ยวนี้คนเหล่านั้น แม้จะเยี่ยมเยียนบุคคล นั้นก็ไม่ได้ บุรุษนี้มีตนอันญาติเป็นต้นสละแล้ว มิตรสหาย ย่อมไม่มีแก่คนผู้ตกยาก พวกมิตร- สหายทราบว่า ผู้ใดขาดแคลน ย่อมละทิ้งผู้นั้น และเห็นใครมั่งคั่งบริบูรณ์ก็พากันไปห้อมล้อม คนที่มั่งคั่งด้วยสมบัติ ย่อมมีมิตรสหายมาก ส่วน บุคคลผู้เสื่อมจากทรัพย์สมบัติ เป็นผู้ฝืดเคือง ด้วยโภคะ ย่อมหามิตรสหายยาก นี้เป็นธรรมดา ของโลก บุรุษผู้ถูกหลาวเสียบนี้ มีร่างกายเปื้อน เลือด ตัวทะลุเป็นช่อง ๆ ชีวิตของบุรุษนี้จักดับ ไปในวันนี้ พรุ่งนี้ เหมือนหยาดน้ำค้างอันติดอยู่ บนปลายหญ้าคา ฉะนั้น เมื่อเป็นอย่างนี้ เพราะ เหตุไร ท่านจึงพูดกะบุรุษผู้ถึงความลำบากอย่าง ยิ่ง นอนหงายบนหลาวไม้สะเดาเช่นนี้ว่า ดูก่อน บุรุษผู้เจริญ ขอท่านจงมีชีวิตอยู่เถิด การมีชีวิต อยู่เท่านั้นเป็นของประเสริฐ. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ตตฺถ ได้แก่ ในเมืองเวสาลีนั้น. บทว่า นครสฺส พาหิรํ ได้แก่ มีอยู่ในภายนอกพระนคร คือ เกิด