พระไตรปิฎก

เปรตได้ฟังดังนั้นจึงกล่าวคาถาว่า :- ขอสัจจปฏิญญา ของพระองค์นี้ จงมีแก่ข้า- พระองค์ พระองค์ได้ฟังธรรมที่ข้าพระองค์กล่าวแล้ว จงทรงได้ความเลื่อมใส ข้าพระองค์มีความต้องการ อย่างอื่น ไม่มีจิตคิดประทุษร้ายข้าพระองค์ จัก กราบทูลธรรมทั้งหมดที่ข้าพระองค์ได้สดับแล้ว บ้าง หรือไม่ได้สดับแล้วบ้าง แก่พระองค์ตามที่ ข้าพระองค์รู้. เบื้องหน้าแต่นั้น พระราชาและเปรตทั้งสองนั้น จึงมีคาถา เป็นเครื่องตรัสโต้ตอบกันดังนี้ว่า :- พระเจ้าอัมพสักขระตรัสว่า :- ท่านขี่ม้าอันประดับประดาแล้วเข้าไปยัง สำนักของบุรุษที่ถูกเสียบหลาว ม้าขาวตัวนี้เป็น ม้าน่าอัศจรรย์ น่าดู น่าชมนี้ เป็นผลแห่งกรรม อะไร เปรตกราบทูลว่า :- ที่กลางเมืองเวสาลีนั้น มีหลุมที่หนทาง ลื่น ข้าพระองค์มีจิตเลื่อมใส เอาศีรษะโค ศีรษะ หนึ่งวางทอดที่หลุมให้เป็นสะพาน ข้าพระองค์ และบุคคลอื่น เหยียบบนศีรษะโคนั้น เดินไป