พระไตรปิฎก

พระเจ้าอัมพสักขระตรัสถามว่า :- ผู้ใดทำบาปเล่น ๆ นักปราชญ์ทั้งหลาย กล่าวว่า ผู้นั้นได้รับผลกรรมเช่นนี้ ส่วนผู้ใดตั้งใจ ทำบาปจริง ๆ นักปราชญ์ทั้งหลายกล่าวผลกรรม. ของผู้นั้นว่าเป็นอย่างไร ? เปรตกราบทูลว่า :- มนุษย์เหล่าใด มีความดำริชั่วร้าย เป็น ผู้เศร้าหมองด้วยกายและวาจา เพราะกายแตก ตายไป มนุษย์เหล่านั้น ย่อมเข้าถึงนรกใน สัมปรายภพ โดยไม่ต้องสงสัย ส่วนชนเหล่าอื่น ปรารถนาสุคติ ยินดียิ่งในทาน มีอัตภาพอัน สงเคราะห์แล้ว เพราะกายแตกตายไป ย่อมเข้า ถึงสุคติในสัมปรายภพ โดยไม่ต้องสงสัย. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สจฺจปฺปฏิญฺา ตว เมสา โหตุ ความว่า ขอความปฏิญญาของท่านนี้ จงเป็นความสัจจสำหรับ ข้าพระองค์ว่า ข้าพเจ้าพึงเชื่อสิ่งนั้นทั้งหมด. บทว่า สุตฺวาน ธญฺมํ ลภ สุปฺปสาทํ ความว่า ท่านฟังคำที่ข้าพเจ้ากล่าวแล้ว จง ได้ความเลื่อมใส เป็นอันดี. บทว่า อญฺตฺถิโก ได้แก่ ข้าพระองค์ ไม่มีความประสงค์จะรู้. บทว่า ยถา ปชานํ ได้แก่ ตามที่คนอื่นรู้อยู่ อธิบายว่า ตามที่พระองค์รู้แล้วหรือว่า ตามที่ข้าพระองค์รู้แล้ว.