พระไตรปิฎก

ลำดับนั้น เปรตเมื่อจะแสดงว่า พระเถระย่อมแสดงธรรม แก่เทพยดาทั้งหลาย เพราะฉะนั้น เวลานี้ ไม่ใช่เวลาที่จะเข้าไปหา จึงกล่าวคาถาว่า :- ข้าแต่พระเจ้าลิจฉวี ข้าพระองค์ขอ ประทานพระวโรกาส ขอพระองค์อย่าเสด็จเข้า หาบรรพชิตในเวลาไม่ควร การเสด็จเข้าไปหา บรรพชิตในเวลาไม่ควรนี้ ไม่เป็นธรรมเนียม ที่ดีของกษัตริย์ลิจฉวีทั้งหลาย ก็เมื่อพระองค์ เสด็จเข้าไปหาในเวลาอันสมควร ก็จักทรงเห็น ภิกษุนั้นนั่งอยู่ในที่สงัด ในที่นั้นเอง. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สาธุ เป็นนิบาตใช้ในอรรถว่า ทูลขอร้อง. บทว่า โว ลิจฺฉวิ เนส ธมฺโม ความว่า ข้าแต่พระเจ้า ลิจฉวี การเสด็จเข้าไปหาบรรพชิตในเวลาอันไม่สมควรนี้ ไม่เป็น ธรรมเนียมของพระองค์ผู้เป็นพระราชา. บทว่า ตตฺเถว คือใน ที่นั้นนั่นเอง. เมื่อเปรตกล่าวอย่างนี้ พระราชาทรงรับคำแล้ว เสด็จไป พระราชนิเวศน์ของพระองค์ ให้คนถือคู่ผ้า ๘ คู่ ในเวลาอันสมควร อีก แล้วเข้าไปหาพระเถระ ประทับนั่ง ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง ทรงกระทำปฏิสันถารแล้วตรัสว่า ท่านผู้เจริญ ขอท่านจงรับคู่ผ้า ๘ คู่นี้. พระเถระได้ฟังดังนั้น เพื่อจะสั่งสนทนาด้วย จึงทูลว่า ข้าแต่ มหาบพิตร เมื่อก่อนพระองค์ไม่ทรงบำเพ็ญทาน มีแต่จะเบียดเบียน