พระไตรปิฎก

สงสัยสนเท่ห์อันเป็นเสี้ยนหนามแห่งความเห็น ของเราได้ในวันนี้. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า กสฺมึ ปเทเส แปลว่า ในประเทศ ไหน. บทว่า โย มชฺช ตัดเป็น โย อชฺช, ม อักษรทำการเชื่อมบท. ลำดับนั้น เปรตจึงกล่าวคาถาว่า :- ท่านอยู่ที่เมือง กปินัจจนา มีหมู่เทวดา เป็นอันมากห้อมล้อม เป็นผู้มีนามจริงแท้ และเป็น ไม่ประมาท แสดงธรรมีกถาอยู่ในหมู่ของตน. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า กปินจฺจนายํ ได้แก่ ในประเทศ อันได้โวหารว่า กปินัจจนา เพราะเป็นที่ฟ้อนรำของพวกลิง. บทว่า สจฺจนาโม ได้แก่ ผู้มีนามตามเป็นจริง คือผู้มีนามไม่ผิดแผกด้วย คุณนามมีอาทิว่า ผู้ได้ฌาน มีศีลบริสุทธิ์ เป็นพระอรหันต์ เป็นผู้ หลุดพ้น. เมื่อเปรตกล่าวอย่างนั้น พระราชามีพระประสงค์จะเสด็จไป ยังสำนักของพระเถระในขณะนั้นทีเดียว จึงตรัสคาถาว่า :- เราจักไปทำตานที่ท่านสั่งนั้นเดี๋ยวนี้ จัก ให้พระสมณะนั้นครองผ้า ขอท่านจงดูคู่ผ้า เหล่านั้นอันพระสมณะนั้นรับประเคนแล้ว และ เราจักคอยดูท่านนุ่งห่มผู้เป็นอันดี. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า กสฺสามิ แปลว่า จักกระทำ.