พระไตรปิฎก

เป็นกษัตริย์ลิจฉวี อยู่ในเมืองเวสาลี ชาวลิจฉวี เรียกดิฉันว่า อัมพสักขระ ขอท่านจงรับผ้า ๘ คู่ นี้ ของดิฉัน ดิฉันขอถวายท่าน ดิฉันมาในที่นี้ ด้วยความประสงค์เพียงเท่านี้ ดิฉันมีความ ปลาบปลื้มใจนัก. พระเถระทูลถามว่า :- สมณะพราหมณ์ทั้งหลาย พากันละเว้น พระราชนิเวศน์ของมหาบพิตร แต่ที่ไกลทีเดียว เพราะพระราชนิเวศน์ของมหาบพิตร บาตรย่อม แตก แม้สังฆาฏิก็ถูกเขาฉีกทำลาย เมื่อก่อน สมณะทั้งหลาย มีศีรษะห้อยลง ตกลงไปจาก เขียงเท้า มหาบพิตรได้เบียดเบียนบรรพชิต เช่นนี้ สมณะทั้งหลายเคยถูกมหาบพิตร ทำการ เบียดเบียนแล้ว มหาบพิตร ไม่เคยพระราชทาน แม้แต่น้ำมัน สักหยดหนึ่งเลย ไม่ตรัสบอกทาง ให้คนหลงทาง ชิงเอาไม้เท้าจากมือคนตาบอด เสียเอง มหาบพิตรเป็นคนตระหนี่ ไม่สำรวม เช่นนี้ แต่บัดนี้ เพราะเหตุอะไร มหาบพิตร ทรง เป็นผลอะไร จึงทรงจำแนกแจกจ่ายกับอาตมภาพ ทั้งหลายเล่า.