Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 49 หน้าที่ 512

เล่ม มมร. 49 หน้า 512 ข้อ 123
ศาตราย่อมเข้าไปในระหว่างอันเป็นช่องกาย ๗ ช่องเท่านั้น ชีพของสัตว์ทั้งหลายไม่ขาดสูญ ไม่แตกทำลาย บางคราวมี ๘ เหลี่ยม บางคราว กลมเหมือนงบน้ำอ้อย บางคราวสูงตั้ง ๕๐๐ โยชน์ ใครเล่าสามารถตัดชีพให้ขาดได้ เหมือน หลอดด้ายอันบุคคลซัดไปแล้ว. หลอดด้ายนั้น อันด้ายคลายอยู่ ย่อมกลิ้งไปได้ ฉันใด ชีพนั้น ก็ฉันนั้น ย่อมแหวกหนีไปจากร่างได้ บุคคลผู้ ออกจากบ้านนี้ไปเข้าบ้านอื่น ฉันใด ชีพนั้นก็ ออกจากร่างนี้แล้วไปเข้าร่างอื่น ฉันนั้นเหมือน กัน บุคคลออกจากเรือนหลังนี้แล้วไปเข้าเรือน หลังอื่น ฉันใด แม้ชีพนั้นก็ออกจากร่างนี้แล้ว เข้าไปอาศัยร่างอื่นฉันนั้นเหมือนกัน เมื่อสิ้น กำหนด ๘ ล้าน ๔ แสนมหากัป สัตว์ทั้งหลายทั้ง ที่เป็นพาล ทั้งที่เป็นบัณฑิต จักยังสงสารให้ สิ้นไป แล้วจักทำที่สุดแห่งทุกข์ได้เอง สุขทุกข์ เหมือนตักตวงได้ด้วยทะนานและกะเช้า พระ- ชินเจ้าย่อมรู้ทั่วถึงสุขทุกข์ทั้งปวง สัตว์นอกนี้ ล้วนเป็นผู้ลุ่มหลง เมื่อชาติก่อน ข้าพระองค์มี ความเห็นอย่างนี้จึงได้เป็นคนหลง ถูกโมหะ ครอบงำ เป็นมิจฉาทิฏฐิ ทุศีล ตระหนี่ บริภาษ
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka