พระไตรปิฎก

สวนแล้วเสด็จเข้าไปยังเมืองราชคฤห์ ได้ทรง เห็นพระปัจเจกพุทธเจ้า นามว่าสุเนตตะ ผู้มีตน อันฝึกแล้ว มีจิตตั้งมั่น มักน้อย สมบูรณ์ด้วย หิริ ยินดีในอาหาร เฉพาะที่มีอยู่ในบาตร จึงเสด็จ ลงจากคอช้าง แล้วตรัสถามว่า ได้อะไรบ้าง พระผู้เป็นเจ้า แล้วจับบาตรของพระปัจเจก- พุทธเจ้า ยกขึ้นสูงแล้วทุ่มลงที่พื้นดินให้แตก ทรงพระศรวลหลีกไปหน่อยหนึ่ง ได้ตรัสกะ พระปัจเจกพุทธเจ้า ผู้แลดูอยู่ด้วยอำนาจความ กรุณาว่าเราเป็นโอรสของพระเจ้ากิตวะ แน่ะภิกษุ ท่านจักทำอะไรเรา พระราชโอรสยัดเยียด(ตก) อยู่ในนรก ได้เสวยผลอันเผ็ดร้อน ของกรรม อันหยาบช้านั้น พระราชโอรสผู้เป็นพาล ทำบาป หยาบช้าไว้ จึงได้ประสบทุกข์อันกล้าแข็งอยู่ ในนรก ๘๔,๐๐๐ ปี นอนหงายบ้าง นอนคว่ำ บ้าง นอนตะแคงซ้ายบ้าง นอนตะแคงขวาบ้าง เท้าชี้ขึ้นข้างบนบ้าง ยืนอยู่อย่างนั้นบ้าง หมกไหม้ อยู่สิ้นกาลนาน ท่านบาปหยาบช้าไว้ จึงได้ประสบ ทุกข์อันกล้าแข็งในนรก หลายหมื่นปีเป็นอันมาก บุคคลผู้มีการงานอันลามก พากันประทุษร้าย ฤๅษี ผู้ไม่ประทุษร้ายต่อผู้ประทุษร้าย ผู้มีวัตร