พระไตรปิฏก

[๗๔๘] ครั้นเคลื่อนจากความเป็นมนุษย์นี้ไปสู่ปรโลก

ไม่ปรากฏกายให้ใครเห็น

ร้องคร่ำครวญถึงกรรมชั่วครั้งก่อนของตน

ณ ที่ใกล้กรุงสาวัตถีนี้ว่า

[๗๔๙] เมื่อพระทักขิไณยบุคคลมีอยู่มากหลาย

และเมื่อไทยธรรมก็มีอยู่

แต่พวกเราไม่อาจทำบุญซึ่งจะนำความสุขมาให้

แล้วทำตนให้มีความสวัสดี(แม้เพียง)เล็กน้อย

[๗๕๐] อะไรจะพึงเลวกว่ากามนั้น

อันเป็นเหตุให้พวกเราเคลื่อนจากราชสกุลแล้วไปอยู่เปตวิสัย

เพียบพร้อมไปด้วยความหิวกระหาย

[๗๕๑] มนุษย์ทั้งหลายในโลกนี้เคยเป็นเจ้าของในที่ใด

ย่อมไม่ได้เป็นเจ้าของในที่นั้นอีก

เป็นผู้เจริญขึ้นแล้วเสื่อมลง ย่อมหมุนไปตามความหิวกระหาย

[๗๕๒] นรชนทราบถึงโทษ

ซึ่งเกิดมีด้วยอำนาจความเมาในความเป็นใหญ่อย่างนี้แล้ว

ละความเมาในความเป็นใหญ่ได้แล้ว พึงไปสวรรค์ได้

เขามีปัญญาเมื่อตายไปย่อมเข้าถึงสวรรค์







(พระศาสดาตรัสว่า)

{๑๒๗} [๗๕๓] ผลกรรมทั้งหลายที่พระราชโอรสทำไว้ในชาติก่อนพึงย่ำยีจิตใจ

เพราะรูป เสียง กลิ่น รส และโผฏฐัพพะที่น่ารื่นรมย์ใจ