Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 49 หน้าที่ 565

เล่ม มมร. 49 หน้า 565 ข้อ 129
๙. คูถขาทิกเปติวัตถุที่ ๒ พระมหาโมคคัลลานเถระได้ถามเปรตตนหนึ่งว่า :- [๑๒๙] ท่านเป็นใครหนอ โผล่ขึ้นจากหลุมคูถ ให้เราเห็นเช่นนี้ ท่านมาร้องครวญครางอื้ออึง ไปทำไมเล่า ท่านมีกรรมอันลามกเป็นแน่. นางเปรตนั้นตอบว่า :- ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ดิฉันเป็นนางเปรตได้ เสวยทุกข์ เกิดในยมโลกเพราะได้ทำกรรมชั่วไว้ จึงจากโลกนี้ไปสู่เปตโลก ฯลฯ (เหมือนเรื่องที่ ๘) จบ ทุติยคูถขาทิกาเปติวัตถุที่ ๙ อรรถกถาทุติยคูถขาทกเปติวัตถุที่ ๙ เมื่อพระศาสดา ประทับอยู่ในพระเชตวันมหาวิหาร ทรง ปรารภนางเปรตผู้กินคูถคนหนึ่ง จึงตรัสพระธรรมเทศนานี้ มีคำ เริ่มต้นว่า คูถกูปโต อุคฺคนฺตฺวา ดังนี้. เรื่องของนางเปรตนั้น เช่นกับเรื่องที่ติดต่อกันนั้น. ในเรื่อง นั้น มาโดยอำนาจอุบาสกว่า อุบาสกได้สร้างวิหาร แต่ในเรื่องนี้ มีความแปลกกันเท่านี้ว่า อุบาสิกาได้สร้างวิหาร. คำที่เหลือ ใน ท้องเรื่อง และในคาถา ไม่เคยมี. จบ อรรถกถาทุติยคูถขาทกเปติวัตถุที่ ๙
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka