พระไตรปิฏก

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามนางเปรตตนหนึ่งว่า)

{๑๒๙} [๗๗๔] เธอเป็นใครหนอ โผล่ขึ้นจากหลุมคูถ ยืนเศร้าสร้อยอยู่

เธอคงทำกรรมชั่วไว้โดยไม่ต้องสงสัย

จะร้องครวญครางอื้ออึงไปทำไมเล่า

(นางเปรตนั้นตอบว่า)

[๗๗๕] พระคุณเจ้าผู้เจริญ ดิฉันเกิดเป็นเปรตในยมโลก

ได้รับความลำบาก เพราะทำกรรมชั่วไว้

จึงต้องจากโลกนี้ไปยังเปตโลก

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามว่า)

[๗๗๖] เธอได้ทำกรรมชั่วทางกาย วาจา ใจอะไรไว้หรือ

เพราะผลกรรมอะไร เธอจึงได้รับทุกข์เช่นนี้

(นางเปรตนั้นตอบว่า)

[๗๗๗] ได้มีภิกษุรูปหนึ่งอยู่ประจำในวัดของดิฉัน

มักริษยา ตระหนี่ตระกูล ผูกขาดในเรือนของดิฉัน

มีใจกระด้าง มักด่าว่า(ภิกษุอาคันตุกะทั้งหลาย)

[๗๗๘] ดิฉันเชื่อคำของท่าน ได้ด่าว่าภิกษุทั้งหลาย

เพราะผลกรรมนั้นดิฉันจึงต้องจากโลกนี้ไปยังเปตโลก

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามว่า)

[๗๗๙] ภิกษุผู้คุ้นเคยกับตระกูลของเธอไม่ใช่มิตรแท้ เป็นมิตรเทียม

มีปัญญาทราม มรณภาพแล้วไปสู่คติไหนหนอ