พระไตรปิฎก

กระหายเป็นต้นนี้ และทุกข์อย่างอื่น อันชั่วช้า กว่าทุกข์นั้น อนึ่งพวกข้าพเจ้า เป็นผู้ถูกความ หิวแผดเผาแล้ว อยากอาหาร พากันไปสิ้นทาง หลายโยชน์ ก็ไม่ได้อาหารอะไร ๆ เลย จึงพา กันกลับมา พวกข้าพเจ้านี้หาบุญมิได้หนอ เมื่อ มีความหิวโหยอิดโรยมากขึ้น ก็พากันล้มสลบ ลงที่พื้นดิน บางคราวก็ล้มนอนหงาย บางคราว ก็ล้มคว่ำ ดิ้นรนไปมา ก็พวกข้าพเจ้านั้นสลบ อยู่ที่พื้นดิน ตรงที่ล้มอยู่นั่นเอง เอาศีรษะชน หน้าอกกันและกัน พวกข้าพเจ้านี้ ทาบุญมิได้ หนอ ข้าแต่ท่านผู้เจริญ พวกข้าพเจ้าควรที่จะ เสวยทุกข์ มีความกระหายเช่นต้นนี้ และทุกข์ อย่างอื่น อันชั่วช้ากว่าทุกข์นั้น เพราะเมื่อไทย ธรรมมีอยู่ พวกข้าพเจ้า ก็ไม่ได้ทำที่พึ่งแก่ตน ก็พวกข้าพเจ้านั้น ไปจากที่นี้ ได้กำเนิดเป็นมนุษย์ จักเป็นผู้รู้ความประสงค์ ของผู้ขอ เป็นผู้สมบูรณ์ ด้วยศีล จักทำกุศลให้มากแน่ ๆ. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อปิ โยชนานิ คจฺฉาม ความว่า ข้าพเจ้าไปได้หลายโยชน์. อย่างไร ? คือเป็นผู้หิวอยากกินอาหาร. อธิบายว่า พวกข้าพเจ้า ถูกความหิวครอบงำมานาน อยากกิน คือ อยากลิ้มอาหาร แม้ครั้นไปอย่างนี้ ไม่ได้อาหารอะไร ๆ เลย ก็พา