พระไตรปิฎก

๑๒. อัมพวนเปตวัตถุ ว่าด้วยเปรตฝากทรัพย์ไปให้ลูกใช้หนี้ พวกพ่อค้าได้ถามเวมานิกเปรตตนหนึ่งว่า :- [๑๓๒] สระโบกขรณีของท่านนี้น่ารื่นรมย์ดี มี พื้นราบเรียบ มีท่าอันงดงาม มีน้ำมาก ดารดาษ ไปด้วยปทุมชาติต่าง ๆ มีดอกอันบานดีเกลื่อน- กล่นด้วยหมู่ภมร ท่านได้สระโบกขรณี อันเป็น ที่ฟูใจนี้อย่างไร สวนมะม่วงของท่านนี้น่า รื่นรมย์ดี เผล็ดผลทุกฤดู มีดอกบานเป็นนิตย์ นิรันดร์ เกลื่อนกล่นด้วยหมู่ภมร ท่านได้วิมาน นี้อย่างไร. เวมานิกเปรตนั้นตอบว่า :- สระโบกขรณีมีร่มเงาอันเยือกเย็น น่า รื่นรมย์ใจ ข้าพเจ้าได้ในที่นี้ เพราะทานที่ธิดา ของข้าพเจ้าถวายมะม่วงสุก น้ำ ข้าวยาคู แด่ พระผู้มีพระภาคเจ้าและพระภิกษุสงฆ์ทั้งหลาย. เวมานิกเปรตนั้น ครั้นกล่าวอย่างนี้แล้ว จึงนำพวกพ่อค้า ไปดูทรัพย์ ๕๐๐ กหาปณะ แล้วสั่งว่า พวกท่านจงถือเอาเป็นส่วนตัว กึ่งหนึ่งจากทรัพย์นี้ แล้วให้ธิดาของเราใช้หนี้ที่เรายืมเขามากึ่งหนึ่ง เถิด.