พระไตรปิฎก

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เล่มที่ ๒ ภาคที่ ๓ ตอนที่ ๑ ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น เถรคาถา [๑๓๗] ขอท่านทั้งหลายจงฟังคาถาอันน้อมเข้าไป สู่ประโยชน์ ของพระเถระทั้งหลาย ผู้มีตนอันอบรม แล้วบันลืออยู่ ดุจการบันลือแห่งสีหะทั้งทลาย ซึ่ง เป็นสัตว์ประเสริฐ ว่าเหล่าสัตว์ที่มีเขี้ยวทั้งหลาย ที่ ใกล้ถ้ำภูเขา ฉะนั้น ก็พระเถระเหล่านั้น มีชื่อ มีโคตร มีธรรมเป็นเครื่องอยู่ มีจิตน้อมไปแล้วในธรรมตามที่ ปรากฏแล้ว มีปัญญา เป็นผู้ไม่เกียจคร้าน อยู่ใน เสนาสนะอันสงัด มีป่า คนไม้ และภูเขาเป็นต้นนั้น ๆ ได้เห็นธรรมแจ่มแจ้ง และได้บรรลุนิพพาน อันเป็น ธรรมไม่แปรผัน เมื่อพิจารณาเห็นผล อันเป็นที่สุดกิจ ซึ่งตนทำเสร็จแล้ว จึงได้ภาษิตเนื้อความนี้.