Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 50 หน้าที่ 281

เล่ม มมร. 50 หน้า 281 ข้อ 190
๓. วัลลิยเถรคาถา ว่าด้วยคาถาของพระวัลลิยเถระ [๑๙๐] ได้ยินว่า พระวัลลิยเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้ อย่างนี้ว่า ฝนตกลงมา มีเสียงไพเราะดังเสียงเพลงขับ กุฎี ของเรามุงดีแล้ว มีประตูหน้าต่างมิดชิดดี เราเป็นผู้ ไม่ประมาทอยู่ในกุฎีนั้น ถ้าท่านปรารถนาจะตกก็เชิญ ตกลงมาเถิดฝน. อรรถกถาวัลลิยเถรคาถา บทว่า ตสฺสํ วิหรามิ อปฺปมตฺโต ในวัลลิยเถรคาถา มีอธิบายว่า เราชื่อว่าเป็นผู้ไม่ประมาทแล้ว เพราะบรรลุถึงที่สุดแห่งข้อปฏิบัติอันให้ถึงความ ไม่ประมาท อยู่ผัดเปลี่ยนอิริยาบถ คือยังอัตภาพให้เป็นไป ด้วยการเข้าไป ประกอบด้วยธรรมอันเป็นเครื่องอยู่ของพระอริยเจ้า และด้วยการประกอบด้วย ธรรมมีทิพวิหารธรรมเป็นต้น ในกุฎีนั้น. จบอรรถกถาวัลลิยเถรคาถา
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka