พระไตรปิฎก

๘. กิมพิลเถรคาถา ว่าด้วยคาถาของพระกิมพิลเถระ [๒๗๕] ได้ยินว่า พระกิมพิลเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้ อย่างนี้ว่า พระศากยบุตรทั้งหลาย ผู้เป็นสหายกันในปาจีน- วังสทายวัน ได้พากันละโภคะไม่น้อย มายินดีในการ เที่ยวบิณฑบาต ปรารภความเพียร มีจิตเด็ดเดี่ยว มีความบากบั่นมั่นเป็นนิตย์ ละความยินดีในโลก มา ยินดีอยู่ในธรรม. อรรถกถากิมพิลเถรคาถา คาถาของท่านพระกิมพิลเถระ เริ่มต้นว่า ปาจีนวํสทายมฺหิ. เรื่องราว ของท่านเป็นอย่างไร ? เหตุเกิดความสังเวช และบรรพชา อันเป็นบุรพภาคของเรื่องราวที่ เกิดขึ้นนั้น ข้าพเจ้ากล่าวไว้ในอรรถกถาแห่งคาถามีอาทิว่า อภิสตฺโต ใน เอกนิบาตแล้วทั้งนั้น และด้วยคาถานั้น พระเถระแสดงเหตุแห่งการบรรลุคุณ วิเศษของตนไว้ด้วย. แต่ในคาถานั้น พึงทราบว่า พระเถระแสดงการอยู่ร่วม โดยความพร้อมเพรียงของตนผู้บรรลุคุณวิเศษแล้ว กับท่านพระอนุรุทธะและ ท่านพระนันทิยะ. ก็พระเถระเมื่อจะแสดงถึงการที่พระเถระเหล่านั้นอยู่ร่วมกัน โดยความพร้อมเพรียงจึงได้กล่าวคาถา ๒ คาถา ความว่า