พระไตรปิฏก

[๑๕๒] ผู้ใด ไม่รู้แจ้ง ย่อมก่ออุปธิกิเลส

ผู้นั้นเป็นคนเขลา ย่อมประสบทุกข์อยู่ร่ำไป

เพราะฉะนั้น ผู้รู้แจ้ง ไม่ควรก่ออุปธิกิเลส

เราอย่าถูกทุบศีรษะนอนอยู่อย่างนี้อีกต่อไป





(พระติสสเถระเมื่อจะประกาศโทษในลาภสักการะและความที่ตนไม่ติดข้องอยู่ ในลาภสักการะนั้น จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๒๗๔} [๑๕๓] ภิกษุโล้นครองผ้าสังฆาฏิ มักได้ ข้าว น้ำ ผ้า และที่นอน

ชื่อว่าได้ข้าศึกไว้มาก

[๑๕๔] ภิกษุรู้โทษในลาภสักการะว่า เป็นภัยใหญ่อย่างนี้แล้ว

ควรเป็นผู้มีลาภน้อย มีจิตไม่ชุ่มด้วยตัณหา มีสติ เว้นขาด





(ท่านพระกิมพิลเถระเมื่อจะแสดงความอยู่ร่วมกันด้วยความสามัคคี จึงได้ กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๒๗๕} [๑๕๕] พระศากยบุตรทั้งหลายซึ่งเป็นสหายกันในปาจีนวังสทายวัน

พากันละทิ้งโภคะไม่น้อย มายินดีในการเที่ยวแสวงหาบิณฑบาต

[๑๕๖] ปรารภความเพียร มีใจเด็ดเดี่ยว

บากบั่นมุ่งมั่นเป็นนิตย์

ละความยินดีที่เป็นโลกิยะ

มายินดีอยู่ด้วยความยินดีในธรรม