พระไตรปิฎก

ไปแล้ว กวาดอาศรม ถือเอาหาบสิ่งของออกจากป่าไป ครั้งนั้น เราพักอยู่ในบ้าน และนิคมแห่งละคืน เข้าไป ใกล้พระนครจันทวดี โดยลำดับ สมัยนั้น พระผู้มีพระ ภาคเจ้า ผู้นำของโลกพระนามว่า สุเมธะ กำลังรื้อขน เป็นอันมาก ทรงแสดงอมตบท เราได้ผ่านหมู่ชนไป ถวายบังคมพระชินเจ้า ผู้เสด็จมาดี ทำหนังสัตว์ เฉวียงบ่าข้างหนึ่ง แล้วสรรเสริญพระผู้นำของโลกว่า พระองค์เป็นพระศาสดา เป็นจอมเกตุ เป็นธงชัยและ เป็นสายัญของหมู่สัตว์ เป็นที่ยึดหน่วง เป็นที่พึ่ง และเป็นที่เกาะของหมู่สัตว์ เป็นผู้สูงสุดกว่าประชา. พระองค์เป็นผู้ฉลาด เป็นนักปราชญ์ในทัสสนะ ทรง ช่วยประชุมชนให้ข้ามพ้นไปได้ ข้าแต่พระมุนี ผู้อื่น ที่จะช่วยให้สัตว์ข้ามพ้นไปได้ ยิ่งกว่าพระองค์ไม่มีใน โลก สาครแสนลึกที่สุด ก็พึงอาจที่จะประมาณได้ ด้วยปลายหญ้าคา ข้าแต่พระสัพพัญญู ส่วนพระญาณ ของพระองค์ ใคร ๆ ไม่อาจประมาณได้เลย แผ่นดิน ก็อาจที่จะวางในตราชั่งแล้วกำหนดได้ ข้าแต่พระองค์ ผู้มีจักษุ แต่สิ่งที่เสมอกับพระปัญญาของพระองค์ไม่ มีเลย อากาศก็อาจจะวัดได้ด้วยเชือกและนิ้วมือ ข้า แต่พระสัพพัญญู ส่วนศีลของพระองค์ใคร ๆ ไม่อาจ จะประมาณได้เลย น้ำในมหาสมุทร อากาศและพื้น ภูมิภาค ๓ อย่างนี้ ประมาณเอาได้ ข้าแต่พระองค์ ผู้มีจักษุ พระองค์ย่อมเป็นผู้อันใคร ๆ จะประมาณ