Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 51 หน้าที่ 299

เล่ม มมร. 51 หน้า 299 ข้อ 317
กระเทือนหฤทัย เหมือนแผ่นดินไม่กระเทือน สาคร ที่นับจำนวนน้ำไม่ได้ก็ไม่กระเพื่อม และอากาศที่ไม่ มีที่สุด ก็ไม่ปั่นป่วน พระมหาวีระทั้งหลาย ผู้ ฝึกฝนดีแล้ว อดกลั้นได้แล้ว และมีตบะ เจ้า ประคุณทั้งหลาย ผู้อดทนและอดกลั้นได้แล้ว จะไม่มีการไป พระปัจเจกสัมพุทธเจ้ากล่าวคำ นี้แล้ว เมื่อจะบรรเทาความเร่าร้อน จึงเหาะ ขึ้นฟ้า ต่อหน้ามหาชนในครั้งนั้น ข้าแต่พระ- มหาวีระ ด้วยกรรมนั้น ข้าพระองค์ได้เข้าถึงความเป็น คนชั้นต่ำ ล่วงเลยกำเนิดนั้นมาแล้ว จึงเข้าไปยัง อภยบุรี ข้าแต่พระมหาวีระ แม้ในครั้งนั้น พระองค์ ทรงแก้ไขความเร่าร้อน ที่แผดเผาข้าพระองค์ คือ สถิตมั่นอยู่ในข้าพระองค์ และข้าพระองค์ได้ให้ พระสยัมภู อดโทษแล้ว ข้าแต่พระมหาวีระ แม้ วันนี้ พระองค์ก็ทรงดับไฟ ๓ กอง ให้ข้าพระองค์ผู้ กำลังถูกไฟ ๓ กองเผาลนอยู่ และข้าพระองค์ก็ถึง ความเยือกเย็น ท่านเหล่าใด มีการเงี่ยโสตลงฟัง ข้าพเจ้าจะบอกเนื้อความ คือ บท (พระนิพพาน) ตามที่ข้าพเจ้าได้เห็นแล้ว แก่ท่านเหล่านั้น ขอ ท่านทั้งหลายจงฟังคำของข้าพเจ้าผู้กล่าวอยู่ ด้วยกรรม ที่ข้าพเจ้าได้ดูหมิ่นพระสยัมภู ผู้มีหฤทัยสงบ ผู้มี
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka