พระไตรปิฎก

พระศาสดา ทรงบังคับรับสั่งให้ภิกษุผู้ถือการเที่ยวบิณฑบาตเป็น วัตรรูปหนึ่ง ด้วยพระดำรัสว่า ดูก่อนภิกษุ เธอ จงให้กุลบุตรผู้นี้บวชเถิด. ท่าน เมื่อภิกษุนั้นจะให้บรรพชา พอมีดโกนจรดเส้นผมเท่านั้น ก็บรรลุ พระอรหัตแล้ว ไปสู่โกศลชนบท อยู่ที่โกศลชนบทนั้นนานแล้ว กลับมา ยังกรุงสาวัตถีอีก. พวกญาติผู้เป็นพราหมณ์มหาศาลเป็นอันมาก เข้าไป หาท่านพระโคดมเถระนั้นแล้ว เข้าไปนั่งใกล้ พากันถามว่า พวกสมณ- พราหมณ์เป็นอันมากในโลกนี้ มีวาทะอันบริสุทธิ์ในสงสาร, ในสมณ- พราหมณ์เหล่านั้น พวกไหนมีวาทะที่แน่นอน, ปฏิบัติอย่างไร จึงจะ บริสุทธิ์จากสงสารได้ ดังนี้. พระเถระเมื่อจะประกาศเนื้อความนั้นแก่ญาติ เหล่านั้น จึงกล่าวคาถา๑เหล่านั้นว่า :- บุคคลพึงรู้จักประโยชน์ของตน พึงตรวจตราดูคำ สั่งสอนของพระศาสดา และพึงตรวจตราดูสิ่งที่สมควร แก่กุลบุตร ผู้เข้าถึงซึ่งความเป็นสมณะในพระศาสนานี้ การมีมิตรดี การสมาทานสิกขาให้บริบูรณ์ การเชื่อฟัง ต่อครูทั้งหลาย ข้อนี้ล้วนแต่สมควรแก่สมณะ ในพระ- ศาสนานี้ ความเคารพในพระพุทธเจ้า ความยำเกรงใน พระธรรมและพระสงฆ์ ตามความเป็นจริง ข้อนี้ล้วน สมควรแก่สมณะ การประกอบในอาจาระและโคจรอาชีพ ที่หมดจด อันบัณฑิตไม่ติเตียน การตั้งจิตไว้ชอบนี้ ล้วน แต่สมควรแก่สมณะ จาริตศีลและการิตศีล การเปลี่ยน อิริยาบถ อันน่าเลื่อมใส และการประกอบในอธิจิต ๑. ขุ. เถร. ๒๖/ข้อ ๓๗๖.