พระไตรปิฎก

๖. เสลเถรคาถา ว่าด้วยคำชมเชยพระผู้มีพระภาคเจ้า [๓๙๐] พระเสลเถระเมื่อครั้งยังเป็นพราหมณ์ได้กล่าวชมเชยพระ- ผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถา ๖ คาถา ความว่า ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์ผู้ทรงมีพระวิริย- ภาพ มีพระสรีรกายสมบูรณ์ มีพระรัศมีงดงามชวนให้ น่าดูยิ่งนัก พระฉวีวรรณก็เปล่งปลั่งดังทองคำ พระ- เขี้ยวแก้วทั้งซ้ายขวาก็สุกใส ด้วยว่าลักษณะแห่งมหาบุรุษ เหล่าใด ย่อมมีปรากฏแก่พระอริยเจ้า หรือพระบรม- จักรพรรดิ ผู้เป็นนระเกิดแล้วโดยชอบ ลักษณะแห่ง มหาบุรุษเหล่านั้น ย่อมมีปรากฏในพระกายของพระองค์ ครบทุกสิ่ง พระองค์มีดวงพระเนตรแจ่มใส พระพักตร์ ผุดผ่อง พระวรกายทั้งสูงทั้งใหญ่และตั้งตรง มีพระเดช รุ่งโรจน์อยู่ในท่ามกลางแห่งหมู่พระสมณะ ปานดังดวง อาทิตย์ฉะนั้น พระองค์ทรงเป็นภิกษุที่มีคุณสมบัติงดงาม น่าชม มีพระฉวีวรรณผุดผ่องงดงามดังทองคำ พระองค์ ทรงสมบูรณ์ด้วยพระวรรณะและพระลักษณะอันอุดมถึง อย่างนี้ จะมัวเมาเป็นสมณะอยู่ทำไมกัน พระองค์ควรจะ เป็นพระราชาจักรพรรดิผู้ประเสริฐ ทรงปราบปรามไพรี ชนะแล้วเสด็จผ่านพิภพ เป็นบรมเอกราชในสากลชมพู- ทวีป มีสมุทรสาครสี่เป็นขอบเขต ข้าแต่พระโคดม ขอ เชิญพระองค์เสด็จขึ้นผ่านราชสมบัติ เป็นองค์ราชาธิราช