พระไตรปิฎก

มีความร่าเริงมาก ฯลฯ มีความปราโมทย์มาก บำเพ็ญ อินทรียสังวรให้บริบูรณ์ เพราะอรรถว่า มีความร่าเริง มาก ฯลฯ มีความปราโมทย์มาก บำเพ็ญตนรู้จัก ประมาณในโภชนะ เพราะอรรถว่า มีความร่าเริงมาก ฯลฯ มีความปราโมทย์มาก บำเพ็ญชาคริยานุโยค เพราะ อรรถว่า มีความร่าเริงมาก ฯ ล ฯ มีความปราโมทย์มาก บำเพ็ญศีลขันธ์ ฯ ล ฯ สมาธิขันธ์ วิมุตติขันธ์ วิมุตติ- ญาณทัสสนขันธ์ ฯ ล ฯ ย่อมตรัสรู้ตลอด. บำเพ็ญวิหาร- สมาบัติทั้งหลายได้ ย่อมตรัสรู้ตลอดอริยสัจ ๔ ย่อม เจริญสติปัฏฐาน ๔ ย่อมเจริญสัมมัปปธาน ๔ ย่อม เจริญอิทธิบาท ๔ ย่อมเจริญอินทรีย์ ๕ ย่อมเจริญพละ ๕ ย่อมเจริญโพชฌงค์ ๗ ย่อมเจริญอริยมรรค ฯ ล ฯ ชื่อว่าหาสปัญญา เพราะอรรถว่า ย่อมทำให้แจ้งได้ซึ่ง สามัญญผล. ชื่อว่าหาสปัญญา เพราะอรรถว่า มีความ ร่าเริงมาก มีความพอใจมาก มีความยินดีมาก มีความ ปราโมทย์มาก ย่อมตรัสรู้แจ้งซึ่งอภิญญา, ชื่อว่าหาส- ปัญญา เพราะอรรถว่า มีความร่าเริงมาก มีความพอใจ มาก มีความยินดีมา มีความปราโมทย์มาก ย่อมทำให้ แจ้งซึ่งพระนิพพานอันเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง. ชวนปัญญาเป็นไฉน ? ชื่อว่าชวนปัญญา๑ เพราะอรรถว่า ปัญญาแล่นไปสู่รูปอย่างใดอย่างหนึ่ง ทั้งที่เป็นอดีตอนาคต และปัจจุบัน ฯ ล ฯ มีอยู่ในที่ไกลหรือมีอยู่ในที่ใกล้ โดย ๑. ขุ. ป. ๓๑/ข้อ ๖๗๕.