พระไตรปิฎก

เป็นผู้มักน้อย การละความลบหลู่คุณท่าน และความ สงบระงับทุกข์ สัตบุรุษทั้งหลายสรรเสริญ แต่บัดนี้ท่าน กลับเป็นผู้มีความมักมากขึ้น เราไม่อาจกลับไปสู่ตัณหา ราคะ ความรัก ความชัง รูปอันสวยงาม สุขเวทนา และเบญจกามคุณ อันเป็นของชอบใจที่เราคายเสียแล้ว อีก. ดูก่อนจิต เราได้ปฏิบัติตามถ้อยคำของท่านในภพ ทั้งปวงแล้ว เราไม่ได้มีความขุ่นเคืองต่อท่านหลายชาติ มาแล้ว เพราะความที่ท่านมีความกตัญญู จึงปรากฏมี อัตภาพนี้ขึ้นอีก ท่านทำให้เราต้องท่องเที่ยวไปในกอง ทุกข์มาช้านานแล้ว. ดูก่อนจิต ท่านทำเราให้เป็นพราหมณ์ก็มี เป็นพระ- ราชามหากษัตริย์ก็มี เพราะอำนาจแห่งท่าน บางคราว เราเป็นแพศย์ เป็นศูทร เป็นเทพเจ้าก็มี เพราะอำนาจ แห่งท่าน เพราะเหตุแห่งท่าน มีท่านเป็นมูลเหตุ เรา เป็นอสูร บางคราวเป็นสัตว์นรก บางคราวเป็นสัตว์ ดิรัจฉาน บางคราวเป็นเปรต ท่านได้ประทุษร้ายเรามา บ่อย ๆ มิใช่หรือ บัดนี้ เราจักไม่ให้ท่านทำเหมือนกาล ก่อนอีกละ แม้เพียงครู่เดียว ท่านได้ล่อลวงเราเหมือน กับคนบ้า ได้ทำความผิดให้แก่เรามาแล้วมิใช่หรือ. จิตนี้แต่ก่อนเคยเที่ยวจาริกไปในอารมณ์ต่าง ๆ ตาม