Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 53 หน้าที่ 447

เล่ม มมร. 53 หน้า 447 ข้อ 400
ขมังธนูยิงขนทรายจามรีถูกด้วยลูกศรฉะนั้น อนึ่ง ชนผู้ มีความเพียรเหล่าใด พิจารณาเห็นสังขารทั้งหลายโดย ความเป็นของแปรปรวนและโดยไม่ใช่ตัวตน ชนผู้มีความ เพียรเหล่านั้น ชื่อว่าแทงตลอดธรรมอันละเอียด เหมือน นายขมังธนูยิงขนทรายจามรีถูกด้วยลูกศรฉะนั้น. ภิกษุผู้มีสติ ควรรีบละเว้นความพอใจรักใคร่ในกามา- รมณ์เสีย เหมือนบุคคลรีบถอนหอกออกจากตน และ เหมือนบุคคลรีบดับไฟซึ่งไหม้อยู่บนศีรษะตนฉะนั้น ภิกษุ ผู้มีสติควรรีบละเว้นความกำหนัดในภพเสีย เหมือนบุคคล รีบถอนหอกออกจากกายตน และเหมือนบุคคลที่รีบดับ ไฟซึ่งไหม้อยู่บนศีรษะตนฉะนั้น เราเป็นผู้อันพระผู้มี- พระภาคเจ้า ซึ่งได้ทรงอบรมพระองค์มาแล้ว ผู้ทรงไว้ซึ่ง พระสรีระอันมีในที่สุดทรงตักเตือนแล้ว จึงทำปราสาท ของนางวิสาขามิคารมารดาให้หวั่นไหว ด้วยปลายนิ้วเท้า บุคคลปรารภความเพียรอันย่อหย่อนแล้วพึงบรรลุนิพพาน อันเป็นเหตุปลดเปลื้องกิเลสเครื่องร้อยรัดทั้งปวง ด้วย กำลังความเพียรอันน้อยก็หาไม่ แต่พึงบรรลุได้ด้วยความ เพียรชอบ ๔ ประการ ก็ภิกษุหนุ่มนี้ นับว่าเป็นบุรุษ ผู้สูงสุด ชนะมารพร้อมทั้งพาหนะแล้ว ทรงร่างกาย อันมีในที่สุด สายฟ้าทั้งหลายฟาดลงไปตามช่องภูเขา เวภารบรรพต และภูเขาบัณฑวบรรพต ส่วนอาตมาเป็น
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka