พระไตรปิฎก

ในกัปที่แสนแต่ภัทรกัปนี้ พระพิชิตมาร พระนามว่า ปทุมุตตระ ผู้มีจักษุในธรรมทั้งปวง ทรงเป็นผู้นำ ได้เสด็จ อุบัติขึ้นแล้ว พระศาสนาของพระองค์วิจิตรด้วยพระ- อรหันต์ทั้งหลาย เหมือนคลื่นในสาคร และเหมือนดาว ในท้องฟ้า พระพิชิตมารผู้สูงสุด อันมนุษย์พร้อมทั้ง ทวยเทพ อสูรและนาคห้อมล้อม. ในท่านกลางหมู่ชน ซึ่งเกลื่อนกล่นไปด้วยสมณพราหมณ์ พระพิชิตมารผู้ถึง ที่สุดโลก ทรงทำโลกทั้งหลายให้ยินดีด้วยพระรัศมี พระ- องค์ทรงยังดอกปทุม คือเวไนยสัตว์ให้เบิกบานด้วยพระ- ดำรัส ทรงสมบูรณ์ด้วยเวสารัชธรรม ๔ เป็นอุดมบุรุษ ทรงละความกลัวและความยินดีได้เด็ดขาด ถึงซึ่งธรรม อันเกษม องอาจกล้าหาญ พระผู้เลิศโลกทรงปฏิญาณ ฐานะของผู้เป็นโลกอันประเสริฐ และพุทธภูมิทั้งสิ้น ไม่ มีใครจะทักท้วงได้ในฐานะไหน ๆ เมื่อพระพุทธเจ้าผู้คง ที่พระองค์นั้น บันลือสีหนาทอันน่ากลัว ย่อมไม่มีเทวดา และมนุษย์หรือพรหมบันลือตอบได้ พระพุทธเจ้าผู้แกล้ว- กล้าในบริษัท ทรงแสดงธรรมอันประเสริฐ ช่วยมนุษย์ พร้อมทั้งเทวดาให้ข้ามสงสาร ทรงประกาศพระธรรมจักร พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสสรรเสริญคุณเป็นอันมาก ของ พระสาวกผู้ได้รับสมมติดีว่า เลิศกว่าภิกษุผู้มีปฏิภาณ ทั้งหลาย แล้วทรงตั้งไว้ในตำแหน่งเอคทัคคะ. ๑. ขุ. อ. ๓๓/ข้อ ๑๓๔.