พระไตรปิฎก

พุทธศากยะ จักถูกแผ่นดินสูบในวันที่ ๗, พระเถระประนมอัญชลีอัน งดงามแล้วจึงกราบทูลอีก. บทว่า อยมญฺชลิ ปจฺฉิโม สุปฺปณามิโต ความว่า อัญชลีนี้ แม้จะเป็นอัญชลีครั้งหลัง ก็นอบน้อมอย่างดีทีเดียว. บทว่า มา โมหยี ชานํ ความว่า พระองค์เมื่อทรงทราบคติ ของท่านพระกัปปะนั้น โปรดอย่าทรงลืม เพราะยังไม่ตรัสแก่ข้าพระองค์. พระเถระเรียกพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า อโนมปญฺ ผู้มีพระปัญญาไม่ต่ำ ทราม. ก็คาถานี้มีคำเริ่มต้นว่า ปโรปรํ ดังนี้ พระเถระเมื่อจะทูลอ้อนวอน มิให้ทรงลืมโดยปริยายแม้อื่นอีก จึงกล่าวไว้. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ปโรปรํ ความว่า ดีและไม่ดี คือไกล หรือใกล้ ด้วยอำนาจโลกิยะและโลกุตระ. บทว่า อริยธมฺมํ ได้แก่ สัจธรรมทั้ง ๔. บทว่า วิทิตฺวา แปล ว่า รู้แจ้งแล้ว. บทว่า ชานํ ได้แก่ ทรงทราบไญยธรรมทั้งปวง. บทว่า วาจาภิกงฺขามิ ความว่า ข้าพระองค์หวังได้พระวาจา ของพระองค์ เหมือนในฤดูร้อน คนมีร่างกายร้อนลำบากอยากได้น้ำ ฉะนั้น. บทว่า สุตํ ปวสฺส ความว่า ขอพระองค์โปรดโปรยปราย คือ หลั่งโปรย ประกาศสัททายตนะ กล่าวคือ เสียงที่ข้าพระองค์ได้ฟังแล้ว. บาลีว่า สุตสฺส วสฺส ดังนี้ก็มี อธิบายว่า จงโปรยฝนแห่งสัททายตนะ มีประการดังกล่าวแล้ว.