พระไตรปิฎก

ดาวดึงส์ วิมานที่บุญกรรมสร้างให้ข้าพเจ้าอย่างสวย งามในดาวดึงส์นั้น เรียกว่าเบญจประทีปวิมาน สูง ๑๐๐ โยชน์ กว้าง ๖๐ โยชน์ ประทีปนับไม่ถ้วนส่อง สว่างรอบข้าพเจ้า ทั่วเทพพิภพโชติช่วงด้วยแสงประ- ทีป คนที่หันหน้าไปทางทิศบูรพา ถ้าข้าพเจ้าปรารถนา จะเห็น ข้าพเจ้าย่อมเห็นได้ด้วยจักษุทุกคน ทั้งเบื้อง บนเบื้องล่างและเบื้องขวางข้าพเจ้าหวังจะเห็นกรรมดี และกรรมชั่วที่คนทำในที่มีประมาณเท่าใด ที่มีประมาณ เท่านั้น ย่อมไม่มีต้นไม้หรือภูเขามากางกั้น ข้าพเจ้า ได้เป็นมเหสีของเทวราช ๘๐ องค์ ได้เป็นมเหสีของ พระเจ้าจักรพรรดิ ๑๐๐ องค์ ข้าพเจ้าเข้าถึงกำเนิดใด ๆ คือเป็นเทวดาหรือมนุษย์ ในกำเนิดนั้น ๆ ประทีปตั้ง แสนส่องสว่างรอบข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจุติจากเทวโลกแล้ว เกิดในครรภ์ของมารดา เมื่อข้าพเจ้าอยู่ในครรภ์ของ มารดา นัยน์ตาของข้าพเจ้าไม่หลับ ประทีปตั้งแสน ดวงส่องสว่างอยู่ในเรือนคลอดของข้าพเจ้าผู้พร้อม เพรียงด้วยบุญกรรม นี้เป็นผลแห่งประทีป ๕ ดวง เมื่อ ถึงภพสุดท้าย ข้าพเจ้ากลับได้ฉันทะที่มีในใจ เห็น พระนิพพานซึ่งไม่มีชราไม่มีมรณะ เป็นสภาวะเยือก เย็น พอเกิดได้ ๗ ขวบ ข้าพเจ้าก็ได้บรรลุพระอรหัต พระโคตมะพุทธเจ้าทรงทราบคุณ จึงให้ข้าพเจ้าอุป- สมบทข้าพเจ้าเข้าฌานอยู่ในมณฑป โคนไม้ ปราสาท ถ้ำ หรือเรือนว่างก็ตาม ประทีป ๕ ดวงย่อมส่องสว่าง