พระไตรปิฎก

ฉัน ของแข็งที่หยาบมากตกลงที่หน้าผากของเธอบวม ปูดขึ้นทันทีแล้วแตก มีสิ่งโสโครกหนองและเลือด ไหลออก หน้าแตกมีกลิ่นเหม็นเน่าอย่างซากศพ ทั่วตัว ขึ้นพอง มีสีเขียว เธอมีอวัยวะทั้งปวงสั่นเท้า หายใจถี่ เสวยทุกข์ของตน คร่ำครวญอยู่อย่างน่าสงสาร เพราะ เธอประสบทุกข์ ข้าพเจ้าจึงมีทุกข์ ต้องทุกขเวทนา จมลงในมหาทุกข์ ขอเธอจงเป็นที่พึ่งเป็นเพื่อนของฉัน หน้าที่งามของเธอหายไปไหน จมูกที่โด่งงามของเธอ หายไปไหน ริมฝีปากที่งามเหมือนสีลูกมะพลับสุกของ เธอหายไปไหน วงหน้าที่งามดังดวงจันทร์และลำคอที่ คล้ายแท่งทองคำของเธอหายไปไหน ใบหูของเธอที่ เป็นดังพวงดอกไม้ ก็มีสีหมดสวยเสียแล้ว ถันทั้งคู่ ของเธอที่เหมือน ดอกบัวตูม เพียงดังหม้อน้ำมนต์ พราหมณ์ แตกแล้วมีกลิ่นเหม็นเหมือนศพเน่า เธอมี สะเอวกลม มีตะโพผึ่งผาย บัดนี้เต็มไปด้วยสิ่งชั่ว ทราม โอ รูปไม่เที่ยง อวัยวะที่เนื่องในสรีระทั้ง หมดมีกลิ่นเหม็นเน่า น่ากลัว น่าเกลียด เหมือน ซากศพที่เขาทิ้งไว้ในป่าช้า เป็นที่ยินดีของพวกพาลชน ครั้งนั้นพระภาดาของข้าพเจ้า ผู้ประกอบด้วยพระมหา- กรุณาทรงเป็นนายกของโลก ทอดพระเนตรเห็นข้าพ- เจ้ามีจิตสลด ได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า แน่ะนันทา เธอจงดูรูปที่กระสับกระส่าย เปื่อยเน่าดังซากศพ จง