Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 54 หน้าที่ 142

เล่ม มมร. 54 หน้า 142 ข้อ 442
ของโลกที่บูชากัน เป็นรูปที่ให้เกิดความสรรเสริญ เพราะบุญทั้งหลายที่ได้บำเพ็ญไว้ เป็นที่ชื่นชมแห่ง วงศ์โอกกากราช โดยกาลไม่นานนัก ชราก็จักมาย่ำยี ลูกจงละเรือนและรูปที่บัณฑิตตำหนิ ประพฤติพรหม- จรรย์เถิด ข้าพเจ้ายังหลงใหลในความเป็นสาวแห่งรูป ได้ฟังพระดำรัสของพระมารดาแล้ว ก็บวชเป็นบรรพ ชิตด้วยร่างกาย แต่มิได้บวชด้วยใจ ข้าพเจ้าระลึกถึง ตัวเอง จึงพากเพียรเล่าเรียนฌานเป็นอันมาก พระ มารดาก็ตรัสเตือนให้ประพฤติธรรม แต่ข้าพเจ้ามิได้ ขวนขวายในเรื่องนั้น ลำดับนั้นพระพิชิตมารผู้ทรง พระมหากรุณา ทอดพระเนตรเห็นข้าพเจ้าซึ่งมีผิวหน้า ดังดอกบัว ทรงเนรมิตหญิงงามน่าทัศนางามรุ่งเรือง มีรูปงามกว่าข้าพเจ้าเสียอีกให้ข้าพเจ้าเห็น ด้วยอานุ- ภาพของพระองค์เพื่อให้ข้าพเจ้าเบื่อหน่ายในรูป ข้าพ- เจ้าเป็นคนสวย เห็นหญิงนั้นซึ่งมีร่างกายสวยยิ่งกว่า จึงคิดว่า เราเห็นหญิงมนุษย์ดังนี้ มีผลดี และเป็น ลาภนัยน์ตาของเรา เชิญเถิดแม่คนงาม แม่จงบอกสิ่ง ที่ต้องประสงค์แก่ฉัน แม่จงบอกตระกูลชื่อและโคตร ของแม่ ซึ่งเป็นที่รักของแม่แก่ฉันเถิด เวลานี้ไม่ใช่ เวลาแห่งปัญหานะคนสวย แม่จงให้ฉันอยู่บนตักอวัย- วะทั้งหลายของฉันจะทับอยู่ จงให้ฉันหลับสักครู่เถิด ต่อแต่นั้นแม่คนสวย พึงนอนเอาศีรษะไว้บนตักของ
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka