พระไตรปิฎก

บทว่า เตลปตฺตํ ได้แก่โถที่เขาใส่น้ำมันงา. บทว่า ปริหเรยฺย ความว่า พึงประคองไป คือถือเอาไป. บทว่า เอวํ สจิตฺตมนุรกฺเข ความว่า พระโยคาวจรผู้เป็น บัณฑิต พึงประคองจิตของตน อันเป็นดุจโถที่เต็มเปี่ยมด้วย น้ำมันนั้นไว้ ในระหว่างแห่งธรรมแม้ทั้งสอง คือ ในอารมณ์ กับสติ ที่ประกอบไว้เป็นอันดี แล้วพึงรักษาไว้คือ คุ้มครองไว้ ด้วยกายคตาสติ โดยจิตไม่ซัดส่ายไปในอารมณ์ภายนอก แม้ เพียงครู่เดียวฉันนั้น. เพราะเหตุไร ? " เพราะเหตุว่าการฝึกจิตที่ข่มได้ยาก เบา พลันตกไปในอารมณ์ที่ปรารถนานี้ ยังประโยชน์ ให้สำเร็จ จิตที่ฝึกแล้ว เป็นเหตุนำความสุข มาให้" เพราะฉะนั้น :- "ท่านผู้มีปัญญา พึงรักษาจิตที่เห็นได้ยาก แท้ ละเอียดลออ พลันตกไปในอารมณ์ที่น่า ปรารถนา จิตที่คุ้มครองไว้ได้แล้ว นำความสุข มาให้" ด้วยว่า :- " ชนเหล่าใด จักสำรวมจิตนี้ ซึ่งไปได้ไกล เที่ยวไปโดดเดี่ยว ไม่มีรูปร่าง อาศัยถ้ำ คือ