พระไตรปิฏก

(พระศาสดาทรงประมวลเรื่องในอดีตมาสาธก ตรัสพระคาถานี้ว่า)

{๙๖} [๙๖] บุคคลเมื่อปรารถนาจะไปสู่ทิศทางที่ยังไม่เคยไป

พึงตามรักษาจิตของตนด้วยสติ

เหมือนบุคคลประคับประคองภาชนะ

ที่มีน้ำมันเต็มเปี่ยมไม่ให้หก







(อาจารย์ทิศาปาโมกข์โพธิสัตว์เปรียบเทียบเรื่องที่นายปาปกะผู้เป็นศิษย์ต้องการ เปลี่ยนชื่อเพราะเป็นอัปปมงคลที่เขาเห็นมาและกรรมที่เขาทำ จึงกล่าวคาถานี้ว่า)

{๙๗} [๙๗] เพราะเห็นคนชื่อเป็นได้ตายไป หญิงชื่อมีทรัพย์กลับตกยาก

และคนชื่อว่านักเดินทางแต่กลับหลงทางอยู่ในป่า

นายปาปกะจึงได้กลับมา







(บิดาของอติบัณฑิตถูกไฟเผาจึงทะลึ่งขึ้นข้างบน คว้ากิ่งไม้โหนแล้วกระโจนลง ดิน พลางกล่าวว่า)

{๙๘} [๙๘] ธรรมดาบัณฑิต(คนฉลาด)เป็นคนดี

ส่วนคนชื่ออติบัณฑิต(แสนฉลาด)ไม่ดีเลย

เราถูกไฟคลอกหน่อยหนึ่ง เพราะบุตรของเราที่ชื่ออติบัณฑิต