พระไตรปิฎก

๑๑. ปโรสตวรรค ๑. ปโรสตชาดก คนมีปัญญาคนเดียวกว่าคนโง่เขลาตั้งร้อย [ ๑๐๑ ] คนโง่เขลามาประชุมกัน แม้ตั้งร้อยคน ขึ้นไป พวกเขาไม่มีปัญญา พึงเพ่งดูอยู่ตั้งร้อยปี ผู้ใดรู้แจ้งเนื้อความแห่งภาษิต ผู้นั้นเป็นบุรุษมี ปัญญา คนเดียวเท่านั้น ประเสริฐกว่า. จบ ปโรสตชาดกที่ ๑ อรรถกถาปโรสตวรรคที่ ๑๑ อรรถกถาปโรสตชาดกที่ ๑ ชาดกเรื่องนี้ มีคาถา ความว่า :- "คนโง่เขลามาประชุมกัน แม้ตั้งร้อยคน ขึ้นไป พวกเขาไม่มีปัญญา พึงเพ่งดูอยู่ตั้งร้อยปี ผู้ใดรู้แจ้งเนื้อความแห่งภาษิต ผู้นั้นเป็นบุรุษมี ปัญญา คนเดียวเท่านั้น ประเสริฐกว่า" ดังนี้. เหมือนกันกับปโรสหัสสชาดก โดยเนื้อเรื่อง โดยไวยากรณ์ และโดยประชุมชาดก แต่ในชาดกนี้ มีแปลกเพียงบท ฌาเยยฺยุ