พระไตรปิฏก

(พระศาสดาทรงประมวลเรื่องในอดีตมา ตรัสพระคาถานี้ว่า)

{๑๐๑} [๑๐๑] บรรดาพวกที่มาประชุมกัน ๑๐๐ กว่าคน

พวกเขาเป็นคนไม่มีปัญญา ถึงจะเพ่งพินิจอยู่ตลอด ๑๐๐ ปี

คนมีปัญญารู้แจ้งเนื้อความที่เรากล่าวแล้ว

เพียงคนเดียวเท่านั้นประเสริฐกว่า







(ลูกสาวของอุบาสกชาวกรุงพาราณสีพอถูกบิดาจับมือเพื่อลองใจก็ร่ำไห้ พลาง กล่าวว่า)

{๑๐๒} [๑๐๒] ยามเมื่อฉันมีความทุกข์

คนที่เป็นที่พึ่งคือบิดาของฉันเอง แต่กลับประทุษร้ายฉันในป่า

ฉันจะคร่ำครวญหาใครเล่าในท่ามกลางป่า

คนที่จะช่วยเหลือฉันได้กลับทำกรรมที่น่าบัดสีเสียเอง







(มหาเศรษฐีโพธิสัตว์หนีพวกโจรได้อย่างปลอดภัย จึงกล่าวอุทานว่า)