พระไตรปิฎก

๕. อนุสาสิกขาดก ว่าด้วยดีแต่สอนผู้อื่น [๑๑๕] "นางนกสาลิกาตัวใด สั่งสอนนกตัวอื่น อยู่เนือง ๆ ตัวเองมีปกติเที่ยวไปด้วยความ ละโมภ นางนกสาลิกาตัวนั้นถูกล้อบดแล้ว มี ปีกหักนอนอยู่" จบ อนุสาสิกชาดกที่ ๕ อรรถกถาอนุสาสิกชาดกที่ ๕ พระศาสดา เมื่อประทับอยู่ ณ พระเชตวันมหาวิหาร ทรงปรารภภิกษุณีผู้ชอบพร่ำสอนรูปหนึ่ง ตรัสพระธรรมเทศนา นี้ มีคำเริ่มต้นว่า ยายญฺมนุสาสติ ดังนี้. ได้ยินว่า ภิกษุณีนั้นเป็นกุลธิดานางหนึ่ง ชาวพระนคร- สาวัตถีบวชแล้ว ตั้งแต่กาลที่ตนบวชแล้ว ก็มิได้ใส่ใจในสมณธรรม ติดใจในอามิส เที่ยวไปบิณฑบาตในเอกเทศแห่งพระนคร ที่ ภิกษุณีอื่น ๆ ไม่พากันไป ครั้งนั้น พวกมนุษย์พากันถวาย บิณฑบาตอันประณีตแก่เธอ เธอถูกความอยากในรสผูกพันไว้ คิดว่า ถ้าภิกษุณีอื่น ๆ จักเที่ยวบิณฑบาตในประเทศนี้ ลาภ ของเราจักเสื่อมถอย เราควรกระทำให้ภิกษุณีอื่น ๆ ไม่มาถึง