พระไตรปิฎก

บทว่า มคฺคา อุยฺยาหิ ความว่า สารถีของพระเจ้าพาราณสี กล่าวว่า ท่านสารถีผู้เป็นสหาย ขอได้โปรดหลีกจากทาง จง ให้ทางแก่พระราชาของพวกเราผู้ประกอบด้วยคุณ คือศีลและ มารยาทมีอย่างนี้ พระราชาของพวกเราสมควรแก่ทางดำเนิน. เมื่อสารถีของพระเจ้าพาราณสีกล่าวอย่างนี้แล้ว พระเจ้า พัลลิกะ และสารถีทั้งสองก็เสด็จและลงจากรถปลดม้าถอยรถ ถวายทางแด่พระเจ้าพาราณสี. พระเจ้าพาราณสี ถวายโอวาท แด่พระเจ้าพัลลิกะว่า ธรรมดาพระราชาควรทรงกระทำอย่างนี้ ๆ แล้วเสด็จไปกรุงพาราณสี ทรงกระทำบุญมีทานเป็นต้น ทรง เพิ่มพูนทางสวรรค์ในเวลาสุดสิ้นพระชนม์. แม้พระเจ้าพัลลิกะก็ทรงรับพระโอวาท ของพระเจ้า- พาราณสี ทรงสอบสวนชาวชนบท เสด็จไปทั่วพระนคร ไม่เห็น มีผู้กล่าวโทษของพระองค์ จึงกระทำบุญมีทานเป็นต้น ทรงเพิ่ม พูนทางสวรรค์ ในเวลาสุดสิ้นพระชนม์. พระศาสดาทรงนำพระธรรมเทศนานี้มาเพื่อทรงถวาย โอวาทแด่พระเจ้าโกศล แล้วทรงประชุมชาดก นายสารถีของพระเจ้าพัลลิกะ ครั้งนั้นได้เป็นพระโมค- คัลลานะ พระเจ้าพัลลิกะ ได้เป็นพระอานนท์ สารถีของพระเจ้า พาราณสี ได้เป็นพระสาริบุตร ส่วนพระราชาคือ ตถาคตเอง. จบ อรรถกถาราโชวาทชาดกที่ ๑