พระไตรปิฎก

๒. สิคาลชาดก ว่าด้วยการทำโดยไม่พิจารณา [๑๕๓] การงานเหล่านั้น ย่อมเผาบุคคลผู้มีการ งานอันไม่ได้พิจารณาแล้ว รีบร้อนจะทําให้ สําเร็จเหมือนกับของร้อนที่บุคคลไม่พิจารณา ก่อนแล้วใส่เข้าไปในปาก ฉะนั้น. [๑๕๔] อนึ่ง ราชสีห์ได้แผดสีหนาทที่ภูเขาเงิน สุนัขจิ้งจอกอยู่ในภูเขาเงินได้ฟังราชสีห์แผด เสียงก็กลัวตาย หวาดกลัวหัวใจแตกตาย. จบ สิคาลชาดกที่ ๒ อรรถกถาสิคาลชาดกที่ ๒ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ กูฏาคารศาลา ทรงปรารถนา บุตรช่างกัลบกคนหนึ่ง ซึ่งอยู่เมืองเวสาลี แล้วตรัสพระธรรม เทศนานี้ มีคำเริ่มต้นว่า อสเมกฺขิตกมฺมนฺตํ ดังนี้ ได้ยินว่า บิดาของเราเป็นผู้มีศรัทธาเลื่อมใสถึงไตร- สรณาคมน์ สมาทานศีล ๕ กระทำกิจทุกอย่าง เป็นต้นว่า ปลง พระมัสสุ แต่งพระเกศา ตั้งกระดานสะกาแด่พระราชา พระมเหสี พระราชกุมาร และพระราชกุมารี ยังกาลเวลาให้ล่วงไปด้วย การฟังธรรมของพระศาสดาเนือง ๆ. วันหนึ่งบิดาไปทำงาน