พระไตรปิฎก

๔. มณิโจรชาดก ว่าด้วยพระเจ้าอธัมมิกราช [๒๓๗] เทวดาทั้งหลาย (ผู้ดูแลรักษาชนผู้มีศีล และคอยกีดกันคนชั่ว) ย่อมไม่มีอยู่ในโลกเป็น แน่ หรือเมื่อกิจเห็นปานนี้เกิดขึ้น ย่อมพากันไป ค้างแรมเสียเป็นแน่ อนึ่ง สมณพราหมณ์ทั้งหลาย อันเขาสมมติว่าเป็นผู้รักษาโลก ไม่มีอยู่ในโลก นี้เป็นแน่ เมื่อชนทุศีลทั้งหลายกระทำกรรมอัน สาหัส บุคคลผู้ห้ามปรามไม่มีอยู่เป็นแน่. [๒๓๘] ในรัชสมัยของพระเจ้าอธรรมิกราช ฝน ย่อมตกในเวลาอันไม่ควรจะตก ในเวลาที่ควร จะตกก็ไม่ตก พระราชผู้ไม่ตั้งอยู่ในธรรม ย่อม จุติจากฐานะคือสวรรค์ พระราชาผู้ไม่ตั้งอยู่ใน ธรรมนั้น ใช่ว่าจะได้รับความยากเข็ญด้วยเหตุ มีประมาณเท่านั้นก็หาไม่. จบ มณิโจรชาดกที่ ๔ อรรถกถามณิโจรชาดกที่ ๔ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ เวฬุวันมหาวิหาร ทรง ปรารภพระเทวทัตผู้พยายามปลงพระชนม์ ตรัสพระธรรมเทศนา