พระไตรปิฎก

๕. คังเคยยชาดก ว่าด้วยผู้ชอบโอ้อวด [๒๕๙] ปลาชื่อคังเคยยะก็งาม และปลาชื่อยมุนา ก็งาม แต่บุรุษ ๔ เท้า มีปริมณฑลเพียงดังต้นไทร มีคอยาวหน่อยหนึ่ง ผู้นี้ ย่อมรุ่งเรืองยิ่งกว่าใคร ทั้งหมด. [๒๖๐] ท่านไม่บอกเหตุที่เราถาม เราถามอย่าง หนึ่งท่านบอกเสียอย่างหนึ่ง คนสรรเสริญตนเอง นี้ไม่ชอบใจเราเลย. จบ คังเคยยชาดกที่ ๕ อรรถกถาคังเคยยชาดกที่ ๕ พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระเชตวันมหาวิหาร ทรง ปรารภภิกษุผู้เป็นสหายสองรูป ตรัสพระธรรมเทศนานี้ มีคำ เริ่มต้นว่า โสภนฺติ มจฺฉา คงฺเคยฺยา ดังนี้. ได้ยินว่า ภิกษุทั้งสองนั้นเป็นกุลบุตรชาวเมืองสาวัตถี บวชในศาสนาแล้ว มิได้บำเพ็ญอสุภภาวนา ชอบสรรเสริญรูป เที่ยวพร่ำเพ้อแต่เรื่องรูป. วันหนึ่ง ภิกษุทั้งสองนั้นเกิดทุ่มเถียง กันเรื่องรูปว่า ท่านงาม เราก็งาม เห็นพระเถระแก่รูปหนึ่งนั่ง